Nieuw asfalt voor de wielerbaan van Sportpark Glanerbrook. Dat was de grootste wens van baancommissaris Michel van Dijke voor de vernieuwbouw. Want twee jaar geleden moest de wielerbaan dicht. Fietsers kunnen op deze schuine baan snelheden tot 70 kilometer per uur halen. Het oude asfalt was slecht en daardoor onveilig. Vandaag spreken we een blije Michel. Er is nieuw asfalt! En in de herfstvakantie gaat de wielerbaan weer open.
Coup d’Hiver keert terug
Michel heeft een grote opening en wielerfeest gepland. Met meteen ook de start van de historische Coup d’Hiver. “Deze herfst- en wintercompetitie voor recreanten bestond al in de jaren ‘70”, legt Michel uit. “De grote wisselbeker van toen is nog altijd te winnen. Door veel punten bij elkaar te sprokkelen tijdens de koersen. Je krijgt zelfs drie punten als je meedoet.” Zo hoopt Michel keer op keer veel deelnemers over de streep te krijgen. Hij kan niet wachten tot ze weer over het asfalt razen.
Heilige grond
Leuk om te weten: je fietst hier op heilige grond. Dit is een wielerbaan met een rijk verleden. In de jaren ’70 maakten ze op deze plek de eerste asfaltbaan. Een vlakke baan van 666 meter. Ook toen was er al een baancommissaris. Michel heeft nog een foto uit die jaren. “Daarop sta ik als kind met mijn ouders naar het fietsen te kijken.” Hij komt uit Geleen. En woont nog altijd maar twee straten verderop. Met de jaren groeide zijn hart voor Glanerbook. “Het raakt me wat hier allemaal gebeurd is. In 1932 waren hier al wielerkoersen. Op een grasbaan. Dát was het echte begin van deze wielerbaan. Daarna werd er een sintelbaan gemaakt van steen uit de mijn. Na een koers op die baan zagen de wielrenners helemaal zwart! Net als de bezoekers van Pinkpop toen… Ja, ook Pinkpop vond hier plaats. Dat besef maakte dat ik dit ging doen. Net als Jan Smeets (van Pinkpop) wilde ik hier grootse dingen opzetten.”
Duizendpoot
Michel is sinds 2013 de drijvende kracht achter de wielerbaan. Hij organiseert er veel meer dan alleen wielerkoersen. Hij heeft veel talenten. En doet vaak drie dingen tegelijk. “Mijn ADHD komt goed van pas”, lacht hij. “Organiseren is mij met de paplepel ingegoten. Ik bedenk steeds weer nieuwe dingen. Activiteiten waar mensen blij van worden. Of ‘greutsj’: trots. Dat is ook de naam van één van mijn initiatieven voor jongeren. Bijdragen aan de maatschappij, dat hoort er voor mij bij.” Michel is niet alleen organisator, maar ook gangmaker, omroeper en verbinder. Én hij doet verslag op sociale media. Zo maakte hij de wielerbaan van Glanerbrook tot ver buiten Limburg bekend. “Van 5 renners op een avond gingen we naar 50 tot 60”, vertelt hij enthousiast. Leden van wielerclubs kwamen hier trainen, maar ook recreanten. Zelfs professionals. Tom Dumoulin trainde hier bijvoorbeeld als tiener.”
Fietsplezier
Toen het op de wielerbaan eenmaal lekker liep, dacht Michel alweer verder. “Ik zag in mijn omgeving weinig kinderen fietsen. Dat was voor mij reden met ‘Fietsplezier’ te starten. Ik ging kinderen leren fietsen, zonder zijwieltjes. Op een speelse manier. Met muziek of bellenblaas. Dat doe ik nog altijd. Ik heb er veel plezier in en de kinderen ook. Nu de baan dicht is, geef ik die lessen hier in het park en op scholen. In groep 7 en 8 zitten vaak nog kinderen die niet kunnen fietsen. Kippenvel als ik die aan het fietsen krijg! Op de baan zagen de kinderen vaak ook de volwassenen trainen. Ze keken dan hun ogen uit. Dát was mooi! Sommigen kwamen later terug, met een eigen racefiets.”
Uurrecord
Als de wielerbaan weer opengaat, wil Michel een keer iets met fatbikes doen. Of voor ouderen met e-bikes. Wat zeker terug gaat komen, zijn de uurrecords. Die waren een groot succes. Zoveel mogelijk rondjes fietsen in één uur. Mensen kwamen daarvoor zelfs uit het noorden van het land. Ik krijg nog altijd telefoontjes: ‘Wanneer gaan jullie weer open, zodat ik mijn uurrecord kan verbreken?’. Ik heb hier het uurrecord van een 90-jarige gehad. Maar ook het uurrecord voor 11-jarigen. Mijn zoon fietste toen ook mee. Dan zei ik tegen de winnaar: ‘Jij hebt het werelduurrecord wielerbaan Geleen.’”
Op je eigen fiets
Michel vertelt hoe uniek deze wielerbaan is: “Alleen in Manchester is iets wat erop lijkt: een buitenbaan met kombochten. Je kunt er hoge snelheden halen. Omdat je voor de bocht niet af hoeft te remmen. Daarbij kan iedereen hier fietsen. Ook beginners. Dat komt door de helling van ‘maar’ 24 procent. Bij een overdekte wielerbanen is de helling altijd 44 procent. Daar mag je ook alleen met een baanfiets op: een fiets zonder remmen. Hier kun je gewoon op je eigen (race)fiets fietsen. Er waren renners die hier vanuit België of Duitsland naartoe kwamen fietsen. Om op dezelfde fiets te trainen én weer naar huis te fietsen.”
Wielerpassie
Je zou het niet denken, maar Michel is zelf geen fietser. Toch is wielrennen wel echt een passie. “Wat ik geweldig vind, is kijken naar de sport. En het organiseren. Daarbij krijgt alles een naam. Zo heb ik een bocht vernoemd naar klimmer Jan Nolten uit Geleen die een Touretappe won. En één naar de succesvolle baanrenner Huub Vinken. Hij zorgde dat de baan met kombochten hier 25 jaar geleden kwam. Vorig jaar hadden we de Tour de France-weken. Dan regel ik sponsoren en Tour de France-bidons voor de kinderen. En vaak koppel ik er ook nog een goed doel aan.”
Kilometers in één minuut
“Zo deden we voor Spieren voor Spieren de ‘Wintertijd Challenge’. Een uur lang hard fietsen, van 02:00 uur tot 03:00 uur ’s nachts. Dan ging de klok terug en had je al die kilometers in één minuut gefietst of geschaatst. Want ook dát is heel speciaal aan deze baan: fietsers en schaatsers naast elkaar. De buitenbaan is voor de fietsers. Op de binnenbaan wordt geschaatst. Toen ik daar een keer een foto van plaatste op Facebook, kreeg ik reacties vanuit het buitenland: ‘Wauw!’ Dat zie je echt nergens.”
Trots
Op de vraag waar Michel het meest trots op is, antwoordt hij: “Dat dit er allemaal nog is.” In 2013 beloofde hij de vorige baancommissaris, Harm Knol, ervoor te zorgen dat de wielerbaan bleef. “Dat was toen verre van zeker.” Michel startte daarom de actie ‘Ons Glanerbrook’. “Acht jaar geleden gingen we met een hele stoet mensen en 6.500 handtekeningen naar het gemeentehuis. Kijk wat we hier hebben! Dat moet behouden blijven! Als ik nu naar de foto’s van toen kijk, denk ik: “Het is méér dan gelukt. Sportpark Glanerbrook wordt zelfs uitgebreid. Nergens zie je zoveel sporten bij elkaar. Té gek om te zien hoe mooi het is geworden.”
Nieuwe start
Wielrenners uit alle delen van het land die komen trainen. Achter derny’s (speciale brommertjes) hoge snelheden halen. Koersen voor dames. Clinics voor beginners. Michel ziet het allemaal weer gebeuren. “Het asfalt is vernieuwd. Er is goede verlichting, zodat we in de avond door kunnen fietsen. En via een nieuwe tunnel is de baan nu veilig over te steken.” Toch is er nog veel werk te doen. Na een eerste fietstest bleek de baan niet vlak genoeg. “We werken goed samen met de aannemer. Dus ik heb er alle vertrouwen in dat we dat oplossen. Daarna komt er nog nieuwe belijning, een startlijn, een goede ingang voor hulpdiensten en boarding rondom. Daarachter staat hopelijk straks weer veel publiek.” Michel nodigt iedereen uit om te komen kijken of fietsen. “Mensen van verenigingen die hun snelheid willen verbeteren. Maar ook beginners. Die krijgen vooraf uitleg. Helm, handen aan het stuur, niet afsnijden en niet over de blauwe streep. Dat zijn de regels. Iedereen is welkom!”
Meer van dit soort verhalen?
Vond jij het verhaal van Michel ook zo mooi om te lezen? We hebben meer van dit soort persoonlijke verhalen voor je opgehaald! Lees deze verhalen zeker ook: