Een paar vroege zwemmers ontmoeten elkaar in 1969 vóór het werk in het Prins Willem-Alexanderbad in Lindenheuvel. Herman Lemmens (89) was één van die zwemmers. “Om 7 uur lagen we in het water. Soms nog voor de zon op was.” Dat was het begin van de Early Ducks, zoals ze zichzelf noemen. Toen het Willem-Alexanderbad sloot, kregen de ‘vroege eendjes’ hun eigen zwemuurtje in Glanerbrook. Vanaf dat moment waren ze een echte zwemclub. Een club die snel groeide en steeds hechter werd. “We genoten van het zwemmen”, kijkt Herman samen met oud-collega en clubmaatje Thei Bruls (90) terug. “Maar ook de groep was leuk. We leerden elkaar steeds beter kennen. Gingen elkaars verjaardagen vieren. En uitstapjes maken.” “Het mooiste”, vult Thei aan, “is dat onze vriendschap zo gegroeid is.”
Vroege eendjes
Waarom ze ‘Early Ducks’ heten? Eén verhaal is dat ze als eendjes achter elkaar zwommen. Want in het Willem-Alexanderbad waren geen lijnen. Herman denkt te weten hoe het écht zit: “Een stel uit ons groepje was 25 jaar getrouwd. Ze nodigden ons uit op de receptie. Twee mensen kwamen toen met een eendenkop op: als Early Ducks. Vanaf dat moment noemden we onszelf zo.”
Echte zwemclub
Herman is van alle nog levende Early Ducks het langst bij de club. Al meer dan 55 jaar! “Guus Tans en Joop Govaart waren de grondleggers”, weet hij. “Zij zorgden ervoor dat onze club in 1988 bleef bestaan. We wilden om 7:00 uur blijven zwemmen. Maar het zwembad van Glanerbrook ging pas om 9:30 uur open.” Guus en Joop gingen toen praten met de directie. Zij regelden dat de Early Ducks het zwembad een uurtje konden huren. Iedere werkdag van 7:15 uur tot 8:15 uur. Herman: “We moesten toen een echte club worden. Met genoeg leden. Zodat we de huur konden betalen. En later ook toezicht.”
Druk bij de Ducks
Ze begonnen met 25 leden. Maar al snel kwamen er meer mensen bij. “Toen betaalde je 22 of 23 gulden ledengeld. Dat was goed te doen.” In korte tijd zat de zwemclub op 50 leden. “Meer mocht niet, dan werd het bad te vol”, weet Herman nog. Thei stond zelfs een tijdje op de wachtlijst. “In 1997 kwam ik erbij”, herinnert hij zich. “Dat waren mooie jaren. Met veel leden die altijd wel iets te vieren hadden.” Herman: “Toen Guus en Joop opvolgers zochten, hebben wij het overgenomen.” Nog steeds noemt iedereen Herman ‘de voorzitter’. Thei was de secretaris. Hij laat de laatste ledenlijst zien. 60 namen staan erop. “We verhoogden het maximale aantal. Want we waren er nooit allemaal tegelijk. De meesten zwommen 2 of 3 keer per week.”
Goed voor de rug
Herman zwom elke werkdag. En dat doet hij nog steeds! Hij is de oudste nog actieve Duck. “Rond mijn 30ste kreeg ik problemen met mijn rug”, vertelt hij. “Mijn arts zei: je moet gaan zwemmen. Dat kon ik niet. Dus ik nam zwemles in het Prins Willem Alexanderbad. Daarna sloot ik me aan bij het groepje dat iedere ochtend baantjes trok. Bij de Early Ducks dus. Het zwemmen hielp heel goed voor mijn rug. Dus ik ben nooit meer gestopt…” Dat was ook omdat het sociale contact hem goed deed: “Mijn vrouw is jong gestorven. Dankzij de Early Ducks ging ik door met mijn normale ritme van de dag. Vóór het werk had ik altijd al meerdere mensen gesproken.”
Warm bad
Thei is geboren in Geleen. Zijn eerste herinnering aan Glanerbrook is uit zijn jeugd: “Met de harmonie openden we in 1955 het buitenbad.” Thei zwom daar zelf nooit. “Ik ben bij de Marine geweest, dus zwemmen kon ik wel. Maar ik had het jarenlang niet gedaan. Bij de Early Ducks moest ik mijn slag een beetje bijspijkeren.” Thei voelde zich meteen helemaal thuis bij de club. “En ook voor mijn rugpijn bleek water de beste oplossing.”
Feestjes in het water
Het waren de mooiste jaren van de club. Veel leden, veel plezier. “Als iemand jarig was, trakteerde die na het zwemmen”, vertelt Herman. “Vaak haalden we kunstjes uit. Dan zetten we de jarige op een grote mat in het zwembad en sleepten we die rond. De hele bups zong dan 4 of 5 liedjes. Vaak kiepten we het zaakje daarna om. Met de jarige erbij. Die werd dan gedoopt.” De Early Ducks sloten hun zwemuurtje ook soms af met een ontbijt. Bij het 5-jarig bestaan zaten ze met z’n allen aan een lange tafel in het zwembad. “De tafel dreef op autobanden”, herinnert Herman zich. “En we zetten 2 houten banken op elkaar. Zodat we eraan konden zitten met ons hoofd boven water.” De herinneringsmedaille heeft hij nog. “Ik vond ‘m alleen zo snel niet.”
Tip: bekijk de foto's hieronder! In deze foto's van het jubileumboekje zie je hoe zo'n feestje in het zwembad eruitzag.
Fotoboekje
Ook het 25-jarig bestaan van de Early Ducks vierden ze met een ontbijt in het water. “Toen we eenmaal met pensioen waren, zagen we elkaar ook vaker buiten het bad”, vertelt Thei. “Een paar keer per jaar waren er uitjes. Dat was altijd erg leuk.” Mooi was het ook toen Guus en Joop in 2014 allebei 90 werden. De directeur van Glanerbrook sprak ze toe. En van de Ducks kregen ze een heerlijk ontbijt en fotoboekje. erHermanHerman heeft het meegenomen. Op de voorkant staan de 90-jarigen met hun clubje in het water. Natuurlijk moesten ze ook samen op de mat! Voor Herman zit het boekje vol mooie herinneringen. Er zijn foto’s en krantenartikelen uit de begintijd van de Early Ducks. Van het 5- en het 25-jarig bestaan. Van samen feesten, Sinterklaas vieren en bijpraten. Het plezier spat eraf! Niet iedereen kwam (alleen) om te zwemmen. Veel Ducks hingen langs de kant of in het ronde bad met bubbels. Om het leven te bespreken. Die ‘kamerdebatten’ waren soms hilarisch…
De jaren tellen
Er zijn nog maar een stuk of 10 Early Ducks over. Ze zwemmen nu tussen de andere vroege vogels in het 50-meterbad. “Ons clubje werd steeds ouder”, legt Herman uit. “Het aantal leden liep terug.” De directie van Glanerbrook deed de Ducks een aanbod. Vanaf dat moment mocht iedereen om 7:00 uur in het 25-meterbad zwemmen. De Early Ducks gaan op in de massa. Toch blijven Thei en Herman iedere dag komen. Tot vorig jaar. Toen ging hun bad dicht voor de vernieuwbouw en was er niets meer voor Thei: “Ik zat altijd in het ronde bad. Met hydromassage voor mijn rug. Zwemmen lukt niet meer. Dat vind ik heel erg jammer. Ik ga nu naar een ander bad voor rugmassage. Maar ik mis de contacten.”
50 minuten zonder pauze
Herman is blij dat hij kon blijven zwemmen in het 50-meterbad: “Dat is prachtig geworden. Met de tussenwand zijn de baantjes zelfs korter dan 25 meter.” Herman zwom ook al een paar keer de 50-meter. “Dat is pittig. Maar ook leuk. Zo lang ik het kan, zwem ik door. 50 minuten zonder pauze houd ik nog goed vol.” In november hoopt Herman een feestje te vieren in het 50-meterbad. “Dan word ik 90. De Early Ducks gaan zeker voor mij zingen.” Hij kijkt ernaar uit. En toch ook wel naar de terugkomst van het 25-meterbad en echte kleedhokken. “Dat bad is intiemer. En als je ouder bent, is het fijn als je bij het omkleden kunt zitten of ergens tegenaan kunt leunen.”
Meer van dit soort verhalen?
Vond jij het verhaal van Michel ook zo mooi om te lezen? We hebben meer van dit soort persoonlijke verhalen voor je opgehaald! Lees deze verhalen zeker ook: